ARTIK BEN DE VARIM - Müge Uysal (2001)

Çok eskiden tiyatroda rol alan arkadaşlarımı ve pek fazla insanın umursamadığı TV lerde yayınlanan tiyatro eserlerini izlerken, heyecanlanır "keşke bende oynayabilsem" derdim. Ama rol almak düşündüğüm kadar zor değilmiş. Sadece kendine güven istiyormuş. Benim de kendime güvenim geldi ve "o sahnedeki insanlardan da hiç bir farkım yok, neden yapamayayım" dedim, küçük de olsa bir rol aldım. Rolümü iyi bir şekilde yaptığıma eminim. Harika bir duyguydu. Bu yazıyı okuyan herkesin bana "hadi be sende, iyi ki bir oyunda rol aldın" deyişini duyar gibiyim. Hadi o zaman sahne sizi bekliyor, gelin, katılın benim onlardan, sizin de benden farkınız yok, şahsen ben artık ne olursa olsun tüm oyunlarda varım, Bademler sahnesi bizleri bekliyor...

AN

Her zaman
Fikrimi pazarladığım aşklı gecelerinde ağlamak
Yas tuttuğumda ayrılığıma; off çekmek
Hiç bir şey yokken sıkılması canımın
Doğru mu acaba gerçekler deyip çelişmek
Her zaman, her zaman sevilmek
Ve alınmamak ciddiyetin arkadaş ortamına kimi zaman
Güzel, bazen her zaman
Her zaman, her zaman demek
Acaba kelime her zaman mıydı diye tekrar etmek-
“ Bize verdiği hayatı kemirmeye başlar ilk saatimiz”
Adım adım yaklaşıyorum son sandığım ilke, bir yolda yürürcesine
Her adım atışımda soluğum kesiliyor
Düşecek, kaldırım taşları arasından akıp gidecek gibiyim
Ve bu yolda zamanın göreceliğini bir kez daha anlıyorum
Duruyor ve irkiliyorum, “geri dön ya da acele et” diyorum
Geri dönüş yok ama yolun sonu var “acele et”
Bana yerimde saymam için bırakmadılar yaşamı
Çabuk ol bırak sen de başkalarına…
Zaten ölmek için gelmedik mi dünyaya?